Chyba ładniej bym tego nie ujął. Miło, że nareszcie rozumiem wiele rzeczy. Świat wydał się ładniejszy i niczego w nim już nie brakuje... Pomijając chęci i czterech złotych na złocisty płyn szargający honor, bo przecież przegrany. Furda to jednak, żyjmy dalej, a może... a może na nowo?
Nie wyłonił się z cienia, a wyleciał z mroku. Bramy świata rozstąpiły się, a pomiot upadł na własny dorobek. Nic dziwnego więc, że skarb życiowy rozpadł się w pył, dotychczasowe wartości i prawdy, którymi karmił się obróciły go w pył, bo proch byłby pochlebstwem. Smakowały ślepe wizje i... nie mam nawet siły pisać. Doszukaj się zatem skrytej za kurtyną prawdy, bo ja już to zrobiłem.
Całkowicie odchodząc od klimatu oraz szeroko pojętego tematu chciałbym podziękować oficjalnie Karolowi jako autorowi poprzedniego szyldu, który zdobił Karczmę przez długi czas. Dzisiaj widnieje już tutaj nowy wizerunek lokalu stworzony przez Ramireza. Dzięki!
A gwiazd nie było więc nie świeciły. Nie było też jasności pomimo płonącego nieba. Nie było zarówno wiatru na tym skalnym odludziu i brak również temperatury. Klimat i nienormalność sytuacji doskwierała. Świat pogrążył się w nicości, a wir ciemnych barw i smolistych fioletów przestał ciekawić i inspirować jak na początku. Czas mijał, a droga nie zmieniała się. Myśli płynęły swobodnie, słowa padały bez ostrzeżenia. Mimo to były wyważone, słuszne i prawdziwe. Szkoda jedynie, że nie odwzajemnione. Żałuję, że nie zostały zauważone, a intencje źle odczytane. Autopolemika trwała w najlepsze. I znów marzenia umarły, a pragnienia zostały zgaszone płomieniem Ammana. On jednak się nie poddawał i wciąż próbował jednak... na swoją zgubę. Wydawało mu się, że ten szepczący las, rześki wiatr hulający po stokach oraz pisklę pragnące całym sobą świata dadzą mu chwile poklasku i oczyszczający uścisk. I jak zwykle, źle mu się wydawało.
Pustkowie odpowiadało tumanami kurzu wzbijanymi podczas ciężkiego stąpania straceńca. Nijaki świat było neutralny i zwyczajny, aż do nienormalności. Nic, kompletnie nic w nim nie zaskakiwało, nic nie wzbudzało emocji... Było obojętne i suche. Jak głaz leżący pośród innych skał mijanych już wielokrotnie.
-Może to nie ja powinienem pytać? Kto tu tak naprawdę Jest i o Kogo tu chodzi?- pytał przecząc sobie najdroższą panią stojącą za nim. Odziana była we wspaniały niegdyś czarny płaszcz. Trupi odór nie raził, zdążył się już przyzwyczaić do jej obecności. Srebrząca się kosa uśmiechała się niczym jej władczyni- Śmierć. -Nie odpowiesz kochanie? Powiedz czy ja coś znaczę- dodał jeszcze wyraźnie oczekując odpowiedzi.
-Och zamknij się i chodźmy stąd! Mam dość tej pustki i braku smaku. Z tobą nie jest tak miło jak z innymi, ty nie rzucisz banalnym żartem, nie obwieścisz przyjemnej tezy o idiotycznym zabarwieniu. Nie da się wytrzymać w twoim towarzystwie, bo nie masz tego czegoś czego pożądam. Do ciebie jednak zwrócę się kiedy już nie będzie nikogo lepszego, a na to... przyjdzie ci poczekać. Wybacz chłopcze, życie, chociaż wiem jak to brzmi w moich ustach, zsyła na nas przypadki i chwile, tobie jednak ostatnio się nie wiedzie, przyznaję, ale... co mnie to interesuje? Mnie jednak zostaw w spokoju, nie chcę takiego towarzysza, nawet jeśli go lubię. Nie zginiesz ty chłopcze śmiercią naturalną. Podaj mi rękę, idziemy stąd.- powiedziała Śmierć z majestatem paląc Dominika wzrokiem. Podał jej rękę, bo przecież dalej był zaślepiony.
Prędko jednak przywróciła mu właściwy wzrok. Ciekawe czy znów go zmąci i da się zaślepić. A Śmierć spojrzała na niego kiedy odchodził i uśmiechnęła się z politowaniem. Ona wiedziała, że Ona. Ona wiedziała, że on. I znów wzruszyła ramionami i popędziła w swoją drogę. "Szkoda go" pomyślała. "Mógłby być naprawdę spoko, gdyby nie był... sobą".
-Dlaczego pomimo oczyszczającej wędrówki, zbrataniem się z mistyką światów tak cierpię... Dlaczego też ból jest uzewnętrzniany i płaczę całym ciałem? Przecież chyba pokutuję i dręczony jestem za słuszną sprawę, jednak czemu z godziny na godzinę inny wymiar moja kara przyjmuje? Czyż zabiłem tak wiele osób i myśli, że powinienem samemu zapłacić głową? Chyba natura by się o mnie upomniała! I do diabła kto ciągle wisi nad moją głową, czepia się ramienia i dyszy ozięble?- powiedział Dominik po czym spojrzał przez ramię i... wcale się nie przejął.
-Ach to tylko ty czcigodna śmierci...-uśmiechnął się, a świat znów zawirował tysiącem ciemnych barw.
Wypalona ziemia, po której stąpał wydawała się idealnym odzwierciedleniem jego duszy. Brak tutaj nawet było jakichkolwiek szczątków roślin, zwierząt... życia. Zasnute gęstym dymem i pyłem niebiosa przedstawiały obraz płomienia, dogorywającego wiecznego ognia, zapomnianego ogniska. Wieczny wędrowiec powiał obok wzniecając kurz ze spękanego stepu. Ochłodził rozpaloną twarz Cyca, która co raz znosiła wybuchy pary spomiędzy szczelin i rozpadlin. Niewielkie, chropowate skały wyznaczały ruiny okolicznych kamiennych monumentów. Czarna gwiazda płonęła wysoko na nieboskłonie w akompaniamencie wciąż opierających się mrokowi i całunowi cienia kilku wybuchających jasnością mniejszych ognisk lawowych. Fioletowa wstęga magii malowała nieznany wzór pośród refleksów tego demonicznego świata. Śmiech strzygi przeciął umysł jedynego w tej krainie... A tak mu się przynajmniej zdawało. Krystaliczne okruchy tego czaru opadły na zmęczoną głowę Dominika znacząc symbolem przekleństwa. Dziwnym było, że wędrowiec nie upadł na skorupę w konwulsjach. Zaciekawiło najwyższych magów, że nie poległ od tak silnego zaklęcia, a czarna moc nie owładnęła jego umysłem, ciałem i duchem. Nie mogli przecież wiedzieć, że ducha już oddał. Nie dane im było znać jego przeszłości. W końcu nie byli w stanie ogarnąć umysłem, że te ruiny człowieka już ktoś kiedyś zniewolił o wiele silniejszą magią. Najśmieszniejsze w tym wszystkim było to, że w tej przeklętej krainie nie emanował Cyc jedyną barierową magią jasnej miłości, a zlewał się z otoczeniem. Nie było przecież potężniejszego czarnoksiężnika mogącego tak przeszywająco doświadczyć istotę. Było jednak już wtedy jasnym, że istota może namieszać przeżywszy śmiertelną klątwę. Na głowach sprawców jednak było, by nie namieszała, a zniszczyła się samoistnie, przez własne życie... I tutaj wyjaśniała się sprawa Dominika. Nikt jednak o tym nie wiedział... I nie dowiedział się przez miliony lat. W tym była ich głowa.
"- Pieśni, jak mawia pewien mój znajomy, nie można zdławić. - Pieśni nie. Ale pieśniarza i owszem, proszę." Andrzej Sapkowski - "Pani Jeziora", Rozdział 4.
Zacznijmy więc od tego, że te słowa na pewno nie są końcem. Końcem byłaby przecież wyczerpanie fantazji, a tej mi jeszcze nie brak całkowicie. Pomimo panującej śmierci, umiera przecież główny wątek, a więc życie i sposób na istnienie, przetrwam wszystko... Co to będzie? Nie śmiem zgadywać. W pewnym więc sensie jest to początek czegoś co ciężko pojąć rozumem. Jednak problem ma się w ten sposób, że nie mam na tyle sił, by sprecyzować czego początek będzie dotyczył. Wiem na pewno, że pewien rozdział zapieczętowałem ile sił i nikt nie będzie za złe miał mojej niepohamowanej brutalności, szyderczej finezji i diabolicznej mił... diabolicznemu poczuciu (sztucznej?) radości. Ciekawe czy zjawi się duch jakiś, nocna mara czy straceniec, który zerwie pieczęć z listu i odczyta głośno jego treść. Dla mnie również będzie ona zaskoczeniem. Nie napiszę więc, że skończyłem, powiem jedynie, że natrudziłem się setnie, znów parafrazując Mistrza. Nie miej za złe szanowny Panie...
Czy rozmowa z Bogiem coś dała? Chyba tak, przecież kilka dni przedłużających dramat istnienia było czymś niezwykłym, a z pewnością intrygującym. Śmiało więc stwierdzę, że upadające krzesło na wciąż wilgotną w wielu miejscach podłogę nie było niczym szokującym. Szumiące w uszach wiernego czytelnika zassanie powietrza nie zdziwiło, a wręcz wprawiło w monotonię rozterki i smutku. Nawet dźwięk naprężającej się liny nie zmącił chwil taktownego oglądania tej mało makabrycznej sceny. Nie, nie zostawię was z wisielcem w jednym pokoju, nie będzie tak ładnie, miło i spokojnie. Żaden z widzów nie odetchnie niczym Dominik wesoło dyndający pod sufitem, żadna dusza nie zazna ukojenia w ramionach nadobnej, a Rodzeństwo ze zrezygnowaniem nie opuści pięści. Nad nimi wszystkimi górować będzie honor i duma, nie wykończą leżącego, byłaby to nagroda. Konaj dalej, głupcze szarmancki! Kpij spokojnie nieudolny pomiocie! Opuść nasze wspaniałe życie!
-Eia Mater! Jestem na Twoje wezwanie!- powiedział kłaniając się nisko a sine znaki po silnej pętli majaczyły na szyi. Lecz Matka nie przyjęła go, a tylko zaśmiała się uroczo niczym...
... Niczym marzenie. Sznur jednak uległ czasowi i grawitacji. Niczym budząc się z najgorszego koszmaru i najwspanialszego snu, bo nie potrafił tego określić spadając Dominik znalazł się na mokrej nie tylko od wody, ale i potu oraz poetyckiej krwi. Rozerwana nić między nowym życiem leżała niedaleko smutnie znacząc pewną literę.
Świat jednak nie zgodził się z wyrokiem. Zbuntował się niczym były karczmarz kilka słów i kufli temu. Odrzucił niechcianego Koch(sic!)... człowieka do innego miejsca. Innego czasu... Kto wie czy nie lepszego? A słońce nie zaszło lecz wzbiło się zza horyzontu. A wiatr rozgonił chmury. A śnieg stopniał i odkrył wspaniały świat. A Cyca już nie było tutaj i wszyscy się uśmiechnęli. A czy na pewno wszyscy? Chyba tak, nie mnie to już rozsądzać...
Karczmę porównać można było do ledwo stojącej rudery. Pomimo tego wystawionego na wieczne potępienie i niemoralne próby miejsca, szkielet załatany czym się dało stał dzielnie i odpierał ataki zła. Pytaniem było: ile tak jeszcze wytrzyma? Dominik przeczesywał pomieszczenia od dłuższego czasu szukając czegoś przydatnego. Niestety "Wspaniały Cyc" został tak dokładnie ograbiony z życia, że ciężko było się odszukać w tym potwornym chaosie. Pachniało żywicą i świeżością. Niedawno wycięta sosna powoli przeistaczała się w ławę, a kolejne jej siostry czekały w kolejce na uderzenie siekiery. Dom i witalność Cyca znów rozpoczynała się budować. Ciepłe drewno zebrane niedawno wesoło strzelało w kominku, a na ruszcie skwierczał odszukany w zapadniętej piwnicy kawałek mięsa. Pomimo wspaniałej wizji nowego życia łzy ciągle zdobiły twarz karczmarza, a ponure oblicze nie myślało znikać za dalekie i te bliższe góry niczym fortuna. Popłynęło wiele listów. Adresat był jeden, a droga dostarczenia wszelka. Zaczynając od modlitw i snów idąc przez trzeźwe myśli pośród ruin, aż po otwarte krzyki przez świeżo załatane okiennice. Odpowiedź nie nadchodziła, a palce marzły na parapecie lub tym co kiedyś nim było. Kilka sopli z hukiem odpadło z dachu czyniąc niewielkie zamieszanie wśród okolicznych zasp i zwałów śniegu. Noc była wyraźnie cieplejsza od poprzednich. Odwilż powoli stawiała swoje niepewne kroki w krainie. Rzekłbyś: wszystko się weseli i raduje nadzieją. On się nie cieszył nic, a nic. Czasem myślał, że lepiej mu było skonać w rogu jako zapomniany i porzucony przez wszystkich wyrzutek, jednak... męczyło go bardzo to jednak.
Przyszła kolejna diablo trudna potyczka z samym sobą i rozliczenie się ze swoich poczynań. -Wyjaśnij mi proszę, o co tutaj chodzi? Gubię się w tym wszystkim, nie wiem co o tym myśleć...- pytał. Miejmy nadzieję, że niebawem okaże się czy na próżno.
Dzięki Ci Pani za policzek milczenia,
Kłaniam się nisko za odebranie wzroku
W usta całuję za kres istnienia,
Jednak zawsze królować będziesz w myśli natłoku...
Było trochę inaczej, ale... kogo to obchodzi. Chyba jedynie Jego.
A przynajmniej tak sobie wymarzył... Taką wyśnił wizję swojej wędrówki i swojego życia. Tak, słusznie spodziewacie się interwencji. Deus ex machina zdążył na czas, On nigdy się nie spóźnia i nie zapomina. Rozmawiali długo, na różne tematy. Począwszy od niebotycznie lekkich po diablo trudne i ciężkie. Nie omieszkali pożartować i otrzeć łzę śmiechu z policzka. Załamali głowy kiedy sprawy zeszły na właściwy temat. W końcu On podniósł opuszczoną jedynie dla zachowania taktu i powiedział do Cyca -Weź się ogarnij- a ten się ogarnął. Pomimo, że szło całkiem opornie, pierwsze godziny przeżył. Później nawet wstał i ponownie przemyślał sens życia. Doszedł do wniosku, że jeśli należy powrócić na dobrą drogę należy wyzbyć się mistycyzmu i magii, która opiewa nasze życie na każdym kroku i przeplata się przez losy. Przychodziło mu to z trudem. Odłożył na później, które jak sam wiedział nigdy nie nastąpi, nie mogło nastąpić, przecież Ona nie mija tak ot, kiedy Jest prawdziwa.
-Ciekawe czy... Nie, niemożliwe, w moim przypadku nie wróci pomimo wysłania, a może odegnania?- sam sobie wyrzucał Dominik oparty czołem o drewnianą, zmarzniętą i mroczną ścianę.
Żył, a to było najważniejsze. Jednak... Co to za życie?