poniedziałek, 3 maja 2010

Drugie Piętro



"-Kiedyś świat był większy.
-Jest taki sam, tylko skarlał."
 Piraci z Karaibów 

  Rozległe lasy i polany nieprzeniknione przeplatały się na oczach Dominika podróżującego w odległe strony. Jego wierny, czarny wierzchowiec mknął pośród towarzyszy w rytm prowadzącego potoku. Do źródła... wszystkiego. Wszystko... na Wszystko przyjdzie czas.  
  Strudzeni dotarli. Wychylili kilka głębszych, przygotowali obozowisko pachnące świeżym drewnem, ciepłem kominka, który w mig zapłonął oraz typową górską atmosferą. Wieczorem ukazało się wiele twarzy, wiele znanych i jedna pachnąca tajemnicą oraz, o czym przekona się... niebawem. Dym parł prostym więc słupem ku nieboskłonowi nie przepasanemu ani jedną chmurką. Znów zaćmienie. Bory wokół obozowiska zaniosły się kryształem zachodu, który uchwyciło to spojrzenie błagalne i proszące każdą swoją chwilą egzystencji. Kilka przypadków i splotów losów. Kapitan się mylił, ja nigdy! Hej, nalej kolejkę, dalej, niech obiega w koło i cieszy leczniczym swoim pochodzeniem! Wiwat wszystkie stany i stan nasz kochany! Gwiazdy zabłysły na nieboskłonie przecinanym później błyskawicami. Odszedł wczoraj? A może dzisiaj czy jutro? Odszedł w czasie na pewno porządek i nieład ładu rzeczy martwych i żywych wiecznie. Hej, lej szybciej i nie rozlewaj! "Ponad gór omglony szczyt". Śpij spokojnie, czujecie to widzicie, przybyli wszyscy: Tzeentch - Pan przemian i dróg, Slaanesh - Pan przeklętych ****, Zjawa przepędzona w "Strzale...". Wielu innych, jednak znów nastał zmrok.
  Muzyka odbijała się od ścian budynku. Zniknęli wszyscy znani, pozostali nieznani. Światło słabo przenikało las głów, rak i macek chaosu. Zabawne, tyle splotło się na to co się wydarzyło, a jednak wszystko mogło potoczyć się inaczej. Mylisz się panie Murphy! Pozory...
  Po wirze przyszedł czas na uspokojenie. Chwile zadumy i wspomnień skierowały się nareszcie w kierunku. Kap-kap, mgłą zasnute lasy skrywające staw znany i nieznany nikomu. Poranek zamieniający świat w obraz fanatyka maskującego swoją wizję kroplami tajemnicy demona. Spójrz na ten obraz uchwycony niedawno i wspomnij. Blask słońca przetrwa wiecznie, zachód taki jak ten nigdy. Blues odległy, Dom bliski i odległy. 
  Stąpali niepewnie słysząc szum rzeki, ten sam co kiedyś. Bulwary i kamienie. Rodzina i przeklęte utrzymywanie pozorów.

-A jak myślisz?-. Sen...

środa, 28 kwietnia 2010

Omdlenie



  Popołudniem słonecznym acz wietrznym, co mąciło spokój i przyjemny wydźwięk pory odpoczynku przybył do karczmy kolejny już gość. Dosiadł się ów waszmość do innych podróżnych rozprawiających o przygodach i fantazjach swoich, przyznać trzeba, mało wygórowanych. Nosił on kontusz dość długi i prosty w swojej budowie, barwy złoto-brązowej. Przepasany był bogatym zdobieniem, a stonowanym zarazem. Włos jego czarny, wąs podwinięty... sylwetka jego przywodziła na myśl rycerza, bo powiedzieć trzeba, że wysoki był i barczysty. I tutaj kończyła się groźna i porywcza z pozoru jego postać, bo gdy zawołał o miód głos zaczarował wszystkich i prędzej posądzałbyś go o barda w przebraniu jak o wojownika pierwszego w całych tych krainach smaganych wiosną nieustającą i... gwałtowną w wydarzeniach jak i pogodzie.
  Opowieść snuta do połowy nocy opiewała wydarzenia z odległych dość miast i osad. Barwne, pomimo ciągłego cienia i mroku, pełne akcji, osłupienia i przerażenia ogromem niewybaczalnego niemal, a na pewno potwornego do zniesienia bólu i niewygody sceny królowały w tej gawędzie demonów. Rozboje i tłuczone szkło? Nie żartuj cerbin, karczmy tym żyją. Żyją powiadasz? Dlaczego więc wiek młody cierpi coś co nie do końca rozumie? Dlaczego nie ma wykidajły mogącego stanąć murem przed drzwiami do lokalu z grubym kijem nabitym gęsto gwoździem. Kto ukołysze do snu kufle nocą kiedy rządca śpi daleko za oberżą, a pomocnice rozpaczają nad swoją niedolą. Gdzie do cholery jasnej podziała się opatrzność i ta ostoja roniąca łzy za Świat cały? Nad horyzontem, mówił dalej przybysz Krukiem zwany, unosiła się burza, grzmiało, a szczęk żelaza był donośny. Rzekłbyś tony stali przetaczały się po niebie grożąc i zmuszając do poddania. Karczma nie poddała się, poniżona i pewna swego, pewna, że nic gorszego Jej już nie spotka. Lichwiarze coraz częściej kręcili się w swoich umoczonych w krwi swoich ofiar płaszczach. Starych, ciągle pamiętających pierwszy dług, którego sam niewolnik spłacić nie może. Hańba, którą wcześniej obarczony był lokal owy wróciła w jeszcze prostszej i wyzywającej formie. Jednak tym razem nie był to jakiś tam przybytek, a pełno wartościowy obiekt. Przetrwał sam pomimo ataków, autodestrukcji i niepowodzenia w kontraktach. Stał Silną Stopą na niepewnym gruncie. Nawet udało Mu się stać pośród najlepszych, ba w oczach moich być niedoścignionym ideałem.
  Tak właśnie opisywał Kruk karczmę odległą w czasie i miejscach. Lecz pewien był, że jest to właściwe miejsce i właściwy czas. Wiedział, że to co wydarzył się kilka lat temu w orgii pijaństwa, nierządu i strachu nie miało prawa  mieć miejsca w lokalu, który byciem zauroczył każdego.
  Dominik przysiadł się do stolika tuż po pierwszych słowach. Lubił słuchać o okolicy, którą w miarę upływu lat poznawał lepiej, podobnie jak swoje progi. Nie siedział spokojnie. Wirował i szumiał niczym muzyką nazywany gwar w głowie Ryśka. Brakowało mu słów, a przecież potrafił pleść sentencje. Wszelka myśl przelatywała pośród innych, równie ważnych lecz wartych pominięcia. Purpura wstąpiła na niewidzialna twarz, oczy zaszły krwią i łzami niemocy. Ból i uczucie najwyższe. Przysięga złożona na wieki, przypieczętowana odtrąconymi ramionami.
  Stał w swoim oknie pomimo czającego się za koronami i szpicami drzew poranka. Myślał usilnie. Wiedział, że nie było mu dane wspomóc karczmy, o której mówił Kruk. Jednak nie dawało mu to spokoju ducha i możliwości oddechu, bo to żyło w nim ciągle. Czasami... czasami żałował, że wysłuchał tej ballady niepokoju lecz myśl wtem jedna wstępowała w umysł. Zrozumiał, że coś to znaczyło i nie nastąpiło przypadkiem. Otrzymał w darze prawdę, którą zachował w sercu na najważniejszej kropli krwi swojej. Wracał do niej wielokrotnie. Postanowił nigdy nie zezwolić na ruinę psychiczną "Wspaniałego Cyca"... Jego pełnego wymiaru. Bez wyjątku.

*Rysiek -> oczywiście "Dżem" - List do M.

poniedziałek, 26 kwietnia 2010

"Nie mam pojęcia! Jak ja tu mam nie być zła?!"



"I was standing on the wall
Feeling tenet tall
All you maggots, smoking fags
On Dol Blathanna Boulevard"


  Wielu ona zdobi. Błyszczy nienagannym złotem, skrzy się owocami poszukiwań i magii prostych ludzi. Szlifowana, tworzona pod patronatem wszelkich bogów, bóstw i opatrzności. Nigdy nie została zrównoważona czy opluta, a jedynie patrzyła na to z góry... Z wielkim obrzydzeniem, ale i kpiną w charakterze. Korona, nie upadła pomimo pochylenia głowy, szczególnie, że istniała tam pomimo niewiedzy ludzkiej. Jej blask wspaniały okrył granice i twarze zmęczone każdym dniem ciężkiego głazu Syzyfa spokojnie pijącego jasne pełne w cieniu skał. Insygnium władzy najwyższej, upragnione przez oczy i umysły tych, którzy musieli zza mórz, pasm górskich czy krat więzień najróżniejszych oglądać niebo w poszukiwaniu wskazówki. Spójrz w niebo, me luned.
  Najwspanialsza jednak korona faluje podczas spaceru bulwarem Doliny Kwiatów mimo, że nie rozumie starszej mowy. Najwspanialsza korona błyszczy swoją piękną barwą, która przyprawa mnie o zawrót i hipnotyzuje. Najwspanialsza korona ma swój niepowtarzalny zapach przywodzący na myśl ostatecznie rozwiązanie problemów i chwile uniesień ponad nasze możliwości. Najwspanialsza korona w końcu ma swoją finezyjną miękkość, z którą nie jest w stanie równać się żadna znana ludzkości przyjemność. Moja wymarzona korona...
  Moja upragniona korona podobnie jak ta, której nie posiadam krążą gdzieś po świecie. Raz zbliżają się, raz oddalają i rzekłbym, że jest wspaniale, nic się nie zmienia. Znów spłynęła Twoja korona po moich ramionach...
  Moja korona zastępcza wykrusza się...
-Cyc! Łysiejesz. Ale nie martw się... To normalne u faceta.- powiedziała, a światło przeszywające okno znów padło podniecającym refleksem na koronę, tą *****.



Ale jestem podłym chamem pomyślałem wrzucając tą, a nie inną piosenkę...
Cytat, prawie jak System of a Down "Lost in Hollywood" z małą zmianą.. "Dol Blathanna" - (Ishtar) Dolina Kwiatów.

niedziela, 25 kwietnia 2010

"The 7th Day Of July 1777"



"Psy, kiedy wyją w pełnię,
Też tęsknią za tą wyspą..."


  Był to dzień słoneczny, żar bezkresny lał się z nieba. Niemal jak dziś... Ani jedna chmura czy obłok nie przesłaniała majestatu wrót błękitnych. Niemal jak dziś... Orzeźwiający i spokojny w swojej naturze wiatr smagał lekko i wyważenie okolicę, nadając letni wydźwięk wszystkiemu wokół. Niemal jak dziś... Był to dąb potężny, wiele przebył dni podobnych temu, ale i arktycznych, mrocznych czy pełnych grozy mu nie brakowało. Gałąź jego zdobił już tylko jeden liść, zielony, witalny i piękny w swej naturze. Stare drzewo było przywiązane do tego uroku, traktowanego jakby z ojcowskim uczuciem. Magia ta była rzeczywista jednak liść już dawno nie zdobił suchej i nieatrakcyjnej kory drzewa. Co więcej, nigdy nie rozkoszował sobą obumierających konarów. Tak jak zawsze i dziś...
  Pochód podążał wiekowym szlakiem. Droga ta wiodła właśnie pośród tych drzew, które zieleniły się wiosną uroczą i napawały przechodnia większą jeszcze radością. Jednak powiem bez wahania, że grupa ta nie potrzebowała niczego już więcej. Równy więc i majestatyczny dalej szlak wiódł odwiecznym kamieniem nad sam klif. Tam właśnie, gdzie bryza rozwiewa wszelki kunszt stylistyczny, daje nową energię i swój wkład w równanie 1+1=1.
  Zbocze pełne złocistych i z rzadka obmywanych niegroźnymi falami skał obrastały niskie trawy aż po horyzont poprzecinane tylko zagajnikami i pojedynczymi ostańcami natury. Ci strażnicy właśnie wypatrywali swojej chwili i odpowiedniego momentu, pewni, że nastąpi. Nie dziś to za tysiąc lat. Liście szumiały, trawy słaniały się tak wolno, że uchwycić nie trudno było każdy ruch i tchnienie. Kwitło. W końcu dotarli wszyscy do miejsca uroczystego. Dywan czerwony, zdobiony po bokach swoich złotymi wszywkami oraz srebrnymi przeszyciami prowadził jakby dalej, ponad ten wysoki brzeg, powyżej fal, a nawet chmur, które zjawiły się ułożone i w gościach. Rozmywały się w tym szaleńczym kroku wprost na zwieńczenie tego dywanu i utworzyły sobą schody wspaniałe, a kolejne promienie zabłysły odbite od turkusowego morza. Nikt jednak na te stopnie nie wstąpił.
  Dlaczego? Dlaczego...
  -Dlaczego mam siedzieć po prawej?- powiedziała ubrana w kremowo-malinową suknię kobieta do swojej bliskiej przyjaciółki. Później dożyły sędziwego wieku. Absolwent sławnej na świat akademii umarł samotnie nie zaznawszy ciepła czy sukcesu w życiu.
  Wszystkie miejsca były już zajęte. Równo stojące wzdłuż dywanu ławy, błyskotliwie i ze smakiem udekorowane podniosły serca i dusze. Oczy i spojrzenia podniesione już były, lecz nie podziwiały kwiatów i kokard wokół. Podziwiały Kwiat i Kokardę przed sobą. Portal drewniany w białych kolorach, obwiązany zielonymi pędami pełnymi liści i barwnych kwiatów zamykał się nad trzema głowami. Wieczorem tego samego wszystkie ulotnią się. Jedna cyklicznie, a dwie... zawładnie światem. Otóż pierwsza pojedna się z Odwiecznym i Niedoścignionym. Dwie zamknie w sobie stworzenie Odwiecznego i Niedoścignionego na wieki Wiecznego.
  Dominik siedział w swoim pokoju na piętrze. Gobelin tępo wpatrywał się na stół i jego dwa wyraźne, bo jedyne elementy. Jeden, statyczny i finezyjny skąpany był w wodzie. Zdobienie pustej butelki, bo w tej właśnie róża, o której mowa się znajdowała przywodziło na myśl skute lodem jezioro - gładkie i krystaliczne. Bo to bardzo proste, zdobienia nie było. Drugim była szklanica, a w niej przezroczysty płyn o wielkiej woni i uczuciu. Mimo, że wędrował między światami, a przeznaczeniem to nie kończył się. Pijak i szelma byłby uradowany jak narodzony właśnie. Błąd... Smak jego stawał się coraz bardziej słony, bo górski strumień tętnił życiem.
  Jedyny liść tej róży opadł na ławę. Zielony. Wspaniały. Był jednak jeden świat, w którym on wciąż zdobił boski kwiat. Ale ten świat nie istniał. I to nie jest błąd!
 
 

*Tytuł, a po prawdzie jego pełny wydźwięk:
King Diamond, utwór "The 7th Day Of July 1777"





"Psy, kiedy wyją..." - Andrzej Waligórski - "Wyspa" (wykonanie Grotowski, Zwierzchowska).

"a dwie... zawładnie światem" - i to nie jest błąd.

czwartek, 22 kwietnia 2010

Listopad 89?

Listopad 89? Nie u mnie..
Z prostego rachunku wychodzi 28... Ciekawe, może istnieje jakaś nadzieja;



  Minione dni pomimo swojej pozornej normalności, biegu wydarzeń oraz ciągłej zabawy w chowanego nie emanowały tym ciepłem i tym urokiem, który towarzyszy życiu kiedy pokład tego kursowego jachtu na rajską wyspę obsadzony jest całkowicie. (Acz ośmielę się na zamianę tej całkowitości na należytość z tylko sobie znanych powodów).
  W karczmie jednak było było ciekawie i tym razem...
  Tuż przed południem zjawili się w lokalu goście, na pozór typowi. Nie bardziej typowe jak oni okazało się ich zamówienie. I zapewne nie zdziwi was fakt, że również typowo zasiedli za ławą i rozmawiali. Typowo... I mijałby kolejny południowy, a później popołudniowy czas na codziennych problemach, rozmyślaniach i troskach. Obfitowałby w niewiele znaczące koleje losu, wybuchy radości i zwieńczony  byłby "bohaterską śmiercią" we śnie. Pan Przemian chciał jednak inaczej i... udało mu się. Już po kilku kuflach zaczęło się dziać niewesoło. Zabrzęczały pierwsza naczynia rzucane o podłogę i wcale nie ginął w nich smutek czy żal, a wybuchała raczej złość i płomień. Zahuczały w końcu upadające na podłogę krzesła i ławy. Kurz podniósł się z lekka spomiędzy szpar w podłodze. Zaskrzypiały deski naciskane ciężkim i powolnym chodem wielu ludzi z dwóch stron karczmy. I w tej chwili karczmarz powinien zerwać całą rozmowę, zakończyć niepotrzebny spór, który nie wiódł do niczego dobrego. Rozlew krwi z oczu i łez z żył, czerwone i opuchnięte rozpaczą twarze, zniszczone myśli, dni i miesiące. Dlaczego znów smutne twarze, załamane ręce miały świecić ponad światem? Wybuchy radości? Nauka na błędach? Świat radości z bycia razem? Nie zareagował, pozwolił się szargać swojej skrytej żądzy oraz oczywistemu marzeniu zwanemu szczęściem. W tej właśnie chwili strzeliła szyba, drzwi zostały wyrwane z zawiasów, gobeliny, poroża, obrazy pamiętające pradziadów oraz wszelkie meble w szybkich skokach znalazły się w obiegu. Część wspomagana kuflami pomknęła w lewą stronę. Ta znów odpowiedziała krzesłami, rozkruszonymi skałami z kominka celując prosto w głowy zbitej drużyny. A muzyka obelg i interaktyw niczym nie stłumiona gotowała i dodawała jedynie większego dramatyzmu sytuacji. Szaniec swoisty powstał na środku "Wspaniałego Cyca". Sypały się ponownie pięści, razy wyprowadzane nogami od mebli, spadały butelki i kufle... opróżnione rzecz jasna.
  I tak walczyły ze sobą dwa stronnictwa. Racje? Te same. Powód? Sentyment. Efekt? Brak, zwany też upadkiem na wieki. Pozostało odwieczne pytanie: gdzie wtedy był Dominik. Czy stał z boku obserwując mur rosnący i rosnący? A może rzucał naczyniem jak lewa strona, albo machał obuchem jak ci z prawej klnąc dobitnie?
  Nastał wieczór. Emocje to opadały to wzrastały zmuszając do płaczu. Mroźny wciąż, nocny i wiosenny wiatr przeciął salę i orzeźwił umysły. Stary puchacz przyniósł znak księżyca w szponach i z mądrością w spojrzeniu odwrócił dziób ku niebu. Wszyscy w środku spojrzeli wtedy na mądrego ptaka i jak on odwrócili swe oczy czerwone już i zmęczone setnie w stronę usianego gwiazdami sklepienia. Granat ciemny i maź jakaś krystalicznie czarna przebita blaskiem nieodpartym napełniła ich taką ochotą i spokojem, że wszelka wiara wróciła w serca. Mur upadł w umysłach i sercach wszystkich, znieśli więc wszelki majdan, poprawili to co zniszczyli, a jedynie rozlanego wina nie starli. Wyszli podając sobie dłonie, równoważąc racje i śmiejąc się w twarz głupocie. A karczmarz?
  Dominik stał ponad pomarszczoną linią wina, podwaliny muru i szańca zarazem. Jedna noga na lewej, druga na prawej stronie. Uśmiechnął się w myśli i nie przestąpił ni w stronę magii swej ni szczęścia ludzkiego. Zasnął leżąc krzyżem na środku tego placu boju wciąż pamiętającego łzy i krew.
  Nieznana siła w końcu go poruszy, wskaże drogę... Słuszną? Błędną? To nie jest ważne, ból i niesmak są tylko, a może i aż elementami egzystencji, jakże ich nie słuchać?
  Tymczasem...
  Tymczasem moc owa cierpiała niemoc.

sobota, 17 kwietnia 2010

"Tren XIX..."



"Jest wreszcie najstarsze i najgłębsze marzenie: wielka ucieczka, czyli ucieczka przed śmiercią."
J.R.R. Tolkien

    
  Tuż przed świtem... Mroźny wiatr zmuszał niczym tyran ostateczny, niegodziwiec i bezduszny anioł, jak nauczyciel latania będący nielotem, jak degenerat społeczny segregujący ludzi i nadający im cechy, światło i dumę, wszelką roślinność do pokłonienia się odwiecznemu i odległemu majestatowi aż do samej ziemi, by stworzenie poczuło rękę jedynego i najważniejszego. Jednak czym by to było jeśli władca niesprawiedliwy pozostałby bezkarny czy też rozochocony tłum rzucił się na świat zbrojony w zęby i języki? Strumień arytmicznie porywał na chwilową i niczym nie zawinioną mordęgę co z boku stojące zimne głazy, szorstkie i szare tej bezgwiezdnej nocy. Mroczny obraz ten potęgowała moc tej pędzącej wody, skryta i wiecznie czujna, nigdy nie zwyciężona jednak zawsze, ustatkowana i dumna w swej całej okazałości. Tak też trwała w swym ideale i pięknie nie czyniąc szkody na umyśle i ciele. Tak więc nocny łowca spoglądał na dobrze sprawioną porę, ze szklącym okiem zasypiał otulony własnymi skrzydłami, bo te wiecznie oparciem mu będą niezależnie od świata złego i czasu źle wybranego. A księżyc ustępował rozpalonej do czerwoności kuli należytego miejsca, posprzątał po sobie, zatarł nieudane próby poprawy świata, uleczył nie okazane rany tak, że nawet świat się nie dowiedział. Więc łowca spokojnie zaszył się w legowisku, zmrużył oczy smagane promieniem, myśl mu krążyła jedna, wierzył w to, że już niebawem znów słońce zajedzie, mroźny wiatr obmyje wszelki kraj, a potok znów ukołysze okolicę. Bo od wieków jest wiadomym, że następują rzeczy po sobie, a prowadzą do niewątpliwego piękna, a to odkryć bez trudu można... nawet pośród deszczowych dni, zmętniałej wody i pustek w okolicy jeśli... jeśli tylko ktoś czuje się dobrze w ramionach.
  I tak właśnie obserwował ideał stworzenia Dominik z okna swojej karczmy tuż przed wspomnianym porankiem. Dzień rozpoczął się z wolna, niczym nie wyróżniając od każdego dnia pracy. Zjawiło się kilku gości, inny wykłócili się o pokoje używając niewybrednych słów. Wielu poskarżyło się na śniadanie, a po prawdzie jego brak. Dziwili się tym właśnie obłudnikom pozostali, bo po prawdzie właśnie oni okrutnie dołożyli swej siły do tego, by kucharz pomocnik niczym ranny leżał na pryczy. Krew mu zastępował chmiel. Upłynęły więc spory świtania, rozgonione przez letni wietrzyk śpiewający odległą pieśń o wilku, którego echo brzmi po dziś i dźwięczeć będzie po wszech czasy. Nastało południe, uładziło się wszystko. Odetchnęli więc wszyscy zmęczeni powrotem do normalności. 
  Nie doszedł tego dnia żaden list, pomimo myśli genialnych, acz powściągliwych. Nic nie zapowiadało spojrzeń pomimo pragnień równie trafnie zdystansowanych jak prawdziwych. Nawet przez rozum przeszła groza pamięci i tęsknoty. Zgaszona została w zarodku, bo powiał wiatr nierytmicznie, a zgrany w arię, wzeszło słońce, a nadciągał księżyn i w końcu szemrał strumień, a skały basem odpowiadały, że tuż, tuż mu do morza.
  I tak zapał się w łożu, po trudnym i spokojnym w chaosie dnia dniu Dominik. Nie byłby jednak sobą pozostawiając wszystkich bez planów i dygresji. Nie zapomniał o tym czego nie zrobił, a czego robić nie powinien. Nie pochwalił się za zalety, bo to nie w jego gestii leżało. I kiedy w ostatecznym rozrachunku wszystko prostotą i pięknem zawiało. Naturalny ciąg królował, a symboliczny i wymowny promień księżyca muskał twarz celem potwierdzenia zapytał Dominik:
-Czy wszystko w porządku? Jak się czujesz i jak minął dzień? Bo wiesz, chciałem by było miło, bez zaskoczeń i nietrafnych słów. Może przeszkadzam? Albo... albo to sen?

czwartek, 15 kwietnia 2010

Dziwna to była podróż...

Ten swoisty joik wyraża wszystko o czym chciałbym napisać. Tekst w oknie youtube po otwarciu strony źródłowej.



  "Dziwna to była podróż" pisał poeta kilkaset, a może kilka tysięcy lat później. Nie mylił się, bowiem po wyjściu z gąszczu głowa wędrowca wciąż była opuszczona. Nie wiedział jednak stojący obok człowiek o tysiącach myśli i wręcz radości eksplodującej. Bo oto znów rozdział został zamknięty, a nauka nie zostanie zapomniana. Wiele czasu musi upłynąć i wiele rzeczy się przydarzyć aby świat stał się piękniejszy i bardziej wysublimowany jak dziś. Będzie lepiej, musi, bo inaczej wszelkie wartości zginęłyby w swoim zalążku, a żadna magia nie istniałaby wtedy.
  Stare ptaszysko z zawadiacko wzniesionym dziobem odleciało szybkim lotem w chmury by zaszczycić sobą inne regiony i podobne monumenty. Pieśń starego lasu płynęła więc dalej, a natura uspokoiła się. Wrota zarosły, a polana okryła się mrokiem nieprzeniknionym. Napis ostatni raz zalśnił dla Dominika i wyparował tak szybko jak i pojawił się wraz z nowym światem i wybuchem wulkanu. Jednak to, że nie istniał w rzeczywistości nie znaczy, że zgubił się pośród sentencji czy prawd. Żyć będzie wiecznie, bo i wiecznie musi stać na straży. Dlatego wszystko jest niszczycielską siłą, a królowaniu jej nie będzie końca.
  Zasiadł spokojnie za stołem i uśmiechnął się w myśli. Zrozumiał w końcu jak bardzo się wygłupił i w jak podły sposób zniszczył wszystko to co budował z wolna bez własnej wiedzy. Całe szczęście, że nic nie ucieka bezpowrotnie, a doświadczenia żyją w nas i pozwalają się wspominać.
  Nic więc dziwnego, że szargany wiatrami uczuć pośród drzew i krzewów gęstych dnia ostatniego zastanowił się nad tym czego dokonał i w jaki sposób zagrał jedną z arii, która miast być popisową stała się źródłem skaz na krystalicznej koszuli.
  Me lunded...


* I była to kwietnowa "8". Może w lepszym świecie, albo...