środa, 14 kwietnia 2010

Ścieżka



"Szliśmy po puszczy, podobni do człeka,
Co nim ślad znajdzie ścieżki obłąkanej,
Rozumie ciągle, że go próżno czeka."

  Kiedy Dominik wkroczył w gąszcz, który rzeczywiście okazał się obłąkanym odczuwał nieodparte wrażenie stąpania po nieznanym i niepewnym gruncie. Magia i czar do tego stopnia zamieszały jego intencje, dowcip i dziwną stateczność, że nie wyczuwał wszelkiego ruchu i podmuchu na uchem. Deszczowe dni nie chciały przeminąć, a on wyrwany z choroby w środku dnia miast z uśmiechem spoglądać w niebo i poszukiwać szczęścia tam gdzie ono jest rzeczywiście, tułał się między starymi drzewami i gęstymi zaroślami... Jak zwykle jedynie wejście było szeroko otwarte, opływające w kwiecie niezliczone, przebijane jasnym promieniem rzekłbyś czarodziejskim i finezyjnie zakręcone na modłę starożytnych wrót. Wnętrze tej odwiecznej komnaty przedstawiało sobą o wiele, wiele trudniejszy obraz. Opisać tego nie podejmuję się, forse altri cantera con miglior plettro, powiem jedynie aby nie zaburzać wizji, że była to pustka w przepychu.
  Ołtarz starego ludu dopiero z bliska okazał się gładko szlifowanym kamiennym monolitem. Niemal krystaliczna powierzchnia płakała wilgocią porastających ją roślin, które nie wiedząc w jaki sposób utrzymały się w tych warunkach, ba wirowały w najlepsze orkiestrą życia. Kruk kołujący ponad polaną, bowiem na brzegu zielonego kręgu w środku słonecznym lasu był ten pomnik z błyskiem w oku zniżył lot by obejrzeć kolejnego wędrowca, a tych było już bez liku z wizytą przed monumentem. Karczmarz z trudem odganiał od siebie poczucie skrępowania i niemocy. Przetarł monolit by wzrokiem móc podziwiać kunszt zamknięty w zielono-szarej skale. I wtem ujrzał napis: Cáerme dhu cerbin ess luned, que ess folie...
  Długo stał wpatrując się w tajemnicze słowa. Coraz więcej strug deszczu spływało po jego twarzy. Był cały przemoczony, ponadto wiatr ponownie począł dąć i magia mroku przeistoczyła się w strach i niepokój. Zniewolenie nie będzie dobrym słowem, a kajdany odpowiednim oprawcą, bo ani one, ani żadna siła nie powstrzymałaby go teraz przed działaniem. Szczególnie, że świat cały...
  Świat cały tonął we mgle i nieodpartym zmroku jak każdego wieczora.




Słowo od autora:
* Uf... namęczyłem się setnie nad tym marnym zlepkiem słów. Czytając wprost nie dostrzegam w tym jednak ani odrobiny sensu dlatego nieodzownym będzie wspomnienie motywów czasów ostatnich, przeczytanie naprawdę powoli i sprawdzeniu cytatu w słowniku. O tajemniczym napisie dowiecie się w późniejszym czasie, bo przekład jest mój... Mimo to życzę owocnych poszukiwań. 
   

poniedziałek, 12 kwietnia 2010

Cichy szept



   Zabawne, jeszcze tak niedawno kroki stawiane były bezpośrednio, bez wahania czy niepewności serca. Teraz wydawałoby się sytuacja okazała się jeszcze jaśniejszą niż kiedykolwiek, bo było cudownie, a lot ponad drzewem wraz z późniejszym lądowaniem wcale nie przedstawiały obrazu piekielnego lecz całkowicie inny. Magia Mirażu? Nigdy nie odpłynie... Jednak pojawia się niepewność, a ta najprawdopodobniej skończy się jak zwykle. Przytul tatusia...
  Szaleństwo sobotniej nocy z pewnością można było zaliczyć do tych, które wspominać się będzie z łezką w oku. Nie codziennie, bowiem odnajduje się duszę zwierzeń czy czyta ze wzruszeniem troski i życzenia. Wspomnieć też należy o zawirowaniach w tłumie tańczących oraz tych spoglądających na świat przez lunetę życia 40%. Smagana chłodnym wiatrem twarz beznamiętnie odbierała otoczenie. Co dziwne, krople deszczu z rzadka ocucały ze snu na jawie Dominika, który spoglądając na niemal bezgwiezdne niebo parł do przodu, ku swojemu celowi na... najbliższe chwile. Był tam jednak i inny cel, który przedstawiał coraz do szersze i szersze horyzonty. I wymagał on rozmowy. Problemem jednak był brak rozmówcy, bo szlak opuszczony z dawna witał milczeniem i szybkim krukiem, który uśmiechał się w duszy na myśl o łatwym i miłym czasie. Czasie zajętym wcześniej, przez zwinność i radość łączoną ze szczęściem swawoli. Popłaciła ci ona i tym razem dobry ptaku, otul ją więc skrzydłami i mknij przez chmury, rozpędź je dla mnie proszę...
  Świt był, mimo łask, z dala od Pana Przemian, opuszczony przez Opatrzność i nawet cholerna jaskółka nie zaśpiewała... Okropny. Nie tylko jednak on doświadczył wspaniałości i następstw, tego co przeżył z własnej woli, która doprowadziła go do granic. Wspomniał jednak siebie i przez załamanie, płacz i zgrzytanie zębów ujrzał prawdę. A ta jak zwykle sprowadziła go na drogę najtrudniejszą i najboleśniejszą. Czy efekty będą godne? Niebawem się przekonamy.
  -Jeszcze się zobaczymy, powodzenia życzę- powiedziała po długiej rozmowie. Uściskała go jak nigdy, uśmiechnęła się w ten zabójczy sposób i mrugnęła znikając w tłumie.

  Zobaczysz mnie w tłumie
Zagrodzę dłonią świat
Podążaj z wolna w dumie
Nie ważne, że szkoda lat... 

piątek, 9 kwietnia 2010

Poetycka wiosna

Już miałem siadać i pisać na pewien temat, kiedy natchnęło mnie i chciałem odszukać odpowiedni cytat, który gdzieś szalał pośród innych myśli. Trafiłem na pewien tekst i bardzo się zmartwiłem, ale i ucieszyłem zarazem. Zmartwienie to odznaczało się tym, że jak zwykle to już bywa ktoś wpadł na ten pomysł wcześniej, a, i tutaj jest granica między radością i smutkiem, miał identyczne przemyślenia i problemy. Z tego więc powodu nie pochwalę się swoim tekstem, a jedynie przytoczę kilka słów wieszcza narodowego.

Mickiewicz Adam

"Te rozkwitłe świeżo drzewa"

Te rozkwitłe świeżo drzewa
Upajają słodką wonią,
Wody szepcą, słowik śpiewa
I koniki cicho dzwonią.

Czemuż zadumany stoję
I wiosną się nie weselę?
Bo sieroce serce moje.
z kimże wiosnę tę podzielę?

Przed mym domem w pomrok szary
Stają muzycy tułacze.
Słyszę śpiew i dźwięk gitary.
Odmykam okno i płaczę.

Zakochani to minstrele.
Pod oknem kochanki nucą;
Mnie nie bawią, ale smucą;
z kim się muzyką podzielę?

Tylem uczuł, cierpiał tyle,
Lecz nie powrócę do domu;
Opowiadać nie mam komu,
Zamknę powieść mą w mogile.

Założywszy ręce siadam,
Na samotną patrzę świécę:
Czasem piosnkę w myśli składam.
Czasem pióro smutne chwycę.

Dzieci moje, myśli, słowa,
Czemuż się z was nie weselę?
Ach, bo dusza moja wdowa,
Dzieci wiele, sierot wiele.

Mija wiosna, mija zima,
Mija pogoda i słota;
Nie przeminie żal pielgrzyma,
Bo on wdowiec i sierota.



[wiosna 1832]

czwartek, 8 kwietnia 2010

"Radość się z troską plecie"



I tym drażniącym podniebienie oraz inne części ciała równie podatne na doznania akcentem zakończyłbym wpis jednak nie byłbym sobą tak więc dodam ziarenko prawdy do tej półpłynnej masy.

   "Ta z mej osoby nie spuszczała wzroku
I tak męczyła w moim wstępowaniu,
Że kilka razy chciałem wracać kroku."

  Minął czas wszelkiej zabawy, wolności, nawet tej pozornej oraz tego uczucia pozwalającego cieszyć się całym sobą. Mimo, że Dominik nie czerpał nawet połowy z tych dobrodziejstw to nie zostały one z nim na dłużej. Uświadomił się w tym kiedy przyszło mu stanąć twarzą w twarz z odwieczną potęgą. Siła ta była niewiarygodna i bezlitosna.
  Bezlitośnie ostro przeszywały go kolejne kroki stawiane pośród własnego ogrodzenia. Kilkorgu pomocników krzątało się w karczmie bez zbędnych protestów, ociągań i narzekań zabrali się do pracy i obsługi goszczących w tym zaścianku. Wiosna biła pełną gębą, nie odstępowała Dominika na krok znacząc swoje piętno jeszcze obficiej niż najmroczniejsza noc zimowa czy martwica umysłowa za jesieni. Wschodzące pąki i liście na okolicznych roślinach malowały jaskrawo zielone plamki na zmęczonych gałęziach. Nie trzeba było dużo czekać aby pokryły je bez opamiętania, próżno się dziwić, wystarczająco długo czekały. Smagały więc swoją wesołością, entuzjazmem i zerwaniem z przestarzałego łańcucha twarz spacerującego karczmarza. Promienie oświetlały jego twarz, niczym nie zmartwioną i nie trawioną smutkiem. Lekko i powabnie zamknięte oczy symbolizowały pojednanie się ze światem. Byłby biedaczek tam marzył nadal i bratał się z naturą, która bądź co bądź płatała mu nie zawsze wesołe figle, gdyby nie niepokój i skryte głęboko wyczekiwanie.
  Pękło z trzaskiem i hukiem. Niczym skała uderzająca nie w taflę wody (a może i to skała z wodą była, bo w jednej chwili Dominik zalany był potem niepewności) horyzont ożył i uformował się na kształt fantastycznych wrót do innego świata. 
  Powiedziałbyś, że uśmiechnął się ten obrazek, ta wizja senna do Dominika. Ten oszołomiony i napawający się magią romantyk odpowiedział uśmiechem równie szczerym co uspokojonym.
-Tęskniłem- powiedział, a wrota zamknęły się powoli. Czy kiedyś się jeszcze z nich wyrwie - nie jest dobrym pytaniem. "Czy chce się z nich wyrwać?" zapytałbym zapewne.


*Dante, tym razem Piekło. 

poniedziałek, 5 kwietnia 2010

Kręgi i nieba wyższe




   Mówisz: „tu widzę, w czym rzeczy istota,
lecz nie rozumiem, czemu taką drogą
Bogu odkupić nas przyszła ochota?..."

  Płynęło strumieniami. Woń wisiała ponad głowami zarówno tych świętujących jak i już głęboko pochylonych nad swoim życiem, a na pewno nad podłogą. I skończyłoby się jak zwykle na zniszczeniu fizycznym w każdym przypadku, wyniszczeniu psychicznym w wielu, a rozpacz rozpostarłaby swe skrzydła ponad przybytkiem. O dziwo dzisiejsza tragedia nie będzie opiewać jak to popili się w karczmie, kto przyszedł i się wyżalił, czego to nie spotkaliśmy po drodze i dlaczego okno jest wybite. 
  Tęsknota...
  Zamieszanie było wielkie. Ciemne płaszcze powiewały nad wieszakami, sala wirowała, a rytm wyznaczał nie bard, a szalejące ciała. Niebieski strumień magii podsycany trunkami pochłaniał wszystkich wokół, trzeźwi zawieszeni byli jakby w powietrzu, reszta wyznaczała nowe szlaki w tej odwiecznej głębi nicości. Nicość jest potrzebna. 
  Blond włos skrzył się w zacisznym kącie lekko tylko spięty szarym materiałem. Stonowana w mroku i cieniu odzież nadawała jej ekstremalnie porywającej wizji cienia, śledzonego i odnalezionego. Szpiegowska ta intryga rozgrywała się mało burzliwie, bo pioruny uderzały z rzadka maskowane wybuchami, bynajmniej nie meteorologicznymi, a fermentacyjnymi głównej części karczmy. Chmury zasnuwały tą okolicę swoimi puszystymi ramionami, by tamci mogli radzić i oddawać się sobie. Spali dość mało, od kilku dni spędzali ze sobą każdą możliwą chwilę. Smucili się wcale mało, powiedziałbym nawet, wybuchali entuzjastycznymi promieniami słońca, tego odwiecznego, płodnego...
   -Jeśli tylko tak mówisz, a wierzyć pragnę, że szczerze to ja ukłonię się nisko, dłoń ucałuję i oddam wzrok i zmysły inne na usługi. Jeśli odwrotnie jest, a tego przyjąć nie mogę, to zrobię co tylko wyśpiewamy na scenie, jednak wtedy Lafey nie pomogą nikomu, bo wszyscy będziemy martwi.- powiedział Dominik wlepiając wzrok na północ, a wszystko płonęło... Problem tkwił jednak w tym, że płonęło nie tylko w nim, ale i za oknem. Już chciał wołać o pomoc opojów za plecami kiedy Zwiastun wyłonił się z tej burzy ognistej.
-Masz?- zapytał swoim zwykłym tonem
-Mam- odpowiedział mrużąc oczy, bo rozumiał powoli
-Wiesz, że On zostanie z tobą na zawsze...- stwierdził nie zapytał, a jego koń zarżał.
-Wiem... I właśnie to trzyma mnie przy życiu...- odpowiedział grzecznie nie odpowiadając pytaniem na nie zadane pytanie.
-Żegnaj, lecz strzeż się, bo srebrne gwoździe nie zatrzymają nienarodzonego, a zęby gotowe będą na wszystko-
-Powodzenia na szlaku Tułaczu Tułaczy, zawitaj czasem- poprosił, nie nakazał Dominik, mimo swojej mocy.
-Ja zawsze będę z Tobą szaleńcu! Bywaj! I nie słuchaj Antonia, bo głupoty gada, o wiele lepiej się zaprzedać!-
  Jeździec odjechał, a natura się uspokoiła. Kohmelo (fin.)? Niemożliwe! Więc może? Niemożliwe! To co ja mam robić? Wspomniał spacer i rozpłakał się w smutku i radości.
 ...Była silniejsza niż wszystko inne.  
 

*Dante i Abigail.


piątek, 2 kwietnia 2010

Myosotis



  Niemal środek dnia, a niebiosa zakryte były gęstą i nieprzeniknioną warstwą chmur. Masy te wciąż i wciąż napływały nie pozwalając radosnemu promieniowi opiewać twarzy Tułacza pośród kamieni wybrzeża. Szare skały i piaski wyścielały niczym nocny welon granice rzeki... Rzeki zwanej pośród okolicznych ludzi "zła" jednak... tutejszych nie było już od dawna. Ciche szmery wody, obmywane skały wystające nad powierzchnię, nachylone korony niskich drzew, których liście niemal stykały się z wolna płynącą masą. Zielone wzory pośród kamieni, gdzieniegdzie śmiały skok ryby czy innego żyjątka... Harmonijny obraz rzeczywistości, pełnej rytmu i finezji.
  Uśmiech gościł wciąż na twarzy Dominika, nawet chłodny powiew wiatru, zachmurzone sklepienie oraz martwe ślepia wszelkiego ptactwa nie mąciły spokoju i ostatniej świecy, która tliła się ponad jego ciałem i... umysłem. Stąpał powoli, mając wyważony każdy krok, nie znał drogi ni miejsca, szedł jakby we śnie, we śnie szedł, bo... tak naprawdę był we śnie lub raczej: wspomnieniu.
  Słońce znów walczyło z puchem szorstkim, nieprzyjemnym i rozbuchanym.Bogowie mórz, wiatru i sił demonicznych toczyli bój na nieboskłonie, deszcz i pęd wichru opadały na ziemię walając się niczym bękarty po zakamarkach zniszczenia. Pośród tych właśnie wiosennych rejz niebios trójka siedziała w zaciszu, mając nad sobą konstrukcję potężną i trwałą po wieki... jakże inaczej określić most.
  Zroszone ostatnimi kroplami podniebienia zawirowały wraz z duszami. Polecieli przed siebie niczym gońcy samego ducha, wzbili się przed tłumem zdziwionych, pokiereszowali niedowiarków i stanęli dęba przed zwalonym pniem. Usiedli, a deszcz rozrywał wszelkie bariery pochłaniając żyjące istoty. Dlaczego przetrwali? Oni nie żyli, a jedynie egzystowali imaginując rzeczywistość i władając nią... Królami czasów byli.
  Królem pozostał nadal spacerując samotnie bez swoich współtowarzyszy niedoli władania. Pamiętał i mimo mgły nadrzecznej wciąż tętniły w nim wyrazy i uśmiechy. Było wspaniale. Chciał aby było tak wiecznie i otrzymał nawet znak.
  Rosły wyraźnie, nie krępowane skałą czy wodą. Żywioły służyły niczym jakby to nie były kwiaty, a Magna Mater.
-Myosotis, Myosotis Victoria... I Ty również.- powiedział patrząc na niezapominajki.

czwartek, 1 kwietnia 2010

Wieczny ogień



  Chłodny wiatr odganiał wszelką nadzieję na poprawę pogody tego dnia. Wychylające swe oblicze zza chmur słońce nie było w stanie przebić się przez tą chaotyczną aurę niezadowolenia. Deszcz wisiał w powietrzu, czekał tylko na swoją kolej w tym pochodzie czarnych płaszczy. Mgła opadała jednak z wolna i wszystko stało się jasne.
  Około południa ujrzał tą szklącą się z lekka twarz. Kilka niewielkich strumieni muskało policzki i zatracało się w podłodze. Cyc sam nie chciał się mieszać, nie twierdził, że jest w stanie i na jego barkach oprze się ta rola... To nie na jego siły pomyślał. Wysłał jedną z pomocnic, dziewczyna, która przyszła została zaproszona bliżej kominka. Jego trzaskające w rytm płomienia kłody w jednej chwili zmieniły nastrój i wpasowały się z urok młodej pasowanej. Po chwili już znalazł się grzaniec i chwila spokoju... Musi sama to wpierw przemyśleć dodał wpatrzony w ten dziwny, acz jakże bliski wszystkim obraz.
  Cichutko, aby umknąć światu stuknęły kufle, a fajkowy dym omotał szybko pomieszczenie swym aromatem i gęstością.
-I tak to jest Dominik, takie rzeczy dzieją się na świecie- powiedział okoliczny rzeźnik, który mimo swojej profesji biegły był w mieczu. Popatrzył się na karczmarza z góry widząc, że ten dalej zastanawia się nad sytuacją.
-Nie chcę wnikać, to nie moja sprawa- odpowiedział w końcu niepewnym głosem. Wzrok jego też nie zdradzał olbrzymiej aprobaty. Rozmowa jednak nie trwała dużo, bo wraz z chłodnym powiewem do karczmy wkroczyło kilka innych osób. Ugoszczono ich i taktownie skierowano poza obszar zmartwionej dziewczyny. Zapach podwórza wkrótce zawirował z atmosferą "Wspaniałego Cyca" tworząc spójną masę, której nie brakowało niczego. Goście nie przynosili nic nowego, przeżywali Ostarę i rozmyślali powoli o Belletynie, który już wisiał swym obliczem nad głowami ludzi.
  Popołudniem późnym już niemal wszyscy opuścili karczmę i udali się w swoje strony błyszcząc na tle zachodzącego słońca. Pogoda, bowiem poprawiła się niczym samopoczucie Cyca. Z pewnością również aromatyczny i określony wybornym wyrób z dalekich krain okiełznanych promieniem nad wyraz jasnym i ciepłym miał swój udział w tej przemiłej wycieczce po odległych stepach.
  Wymienili uśmiechy, przynajmniej w fantazji, a na pewno w chorej głowie Dominika.
-Ciekawe czyje pytania bardziej bolą? Czy niepewne dlaczego, załamujące kto, straszne od kiedy i łzawe na zawsze? A może jednak istnieje odpowiedź, światło i przypływ dla tej dziewczyny? Czyżby zjawić się miał ktoś kto objaśni cały świat i wiarę? Czy podejdzie i do mnie? Nie uwierzę przecież, że lepiej nie mieć niż stracić...
  I tak właśnie myślał Dominik siedząc sam na sam w myślami swoimi. Dziewczyna również siedziała, ale czy ktoś zajął się tym gdzie i czy łzy nadal błyszczą miast otwartych oczu?